ga naar de navigatie ga naar de inhoud

Opgelet!Schijnbaar begrijpt uw browser geen Cascading Style Sheets of u hebt e ondersteuning voor CSS uitgeschakeld. Dat is niet erg, maar besef dat u momenteel een andere lay-out ziet dan de ontwerpers van deze site bedacht hebben.

Magazine voor het Vlaamse overheidspersoneel
 

Dertien nr 17 Blikvanger

Waar wonen wij?

Werken in Vlaanderen, leven in Wallonië

door Filip De Maesschalck en Gudrun De Waele

foto Cindy Boonen

Cindy Boonen woont in Grez-Doiceau omwille van de rust en de centrale ligging

Grez-Doiceau
Sombreffe
Morville
Saint-Vaast
Eben-Emael
In onze zoektocht naar Vlaamse ambtenaren steken we eindelijk de taalgrens over. En wat blijkt? 156 collega’s hebben hun thuis in Wallonië. Soms net over de grens, dicht bij het werk, soms wat verder. In elke Waalse provincie vind je Vlaamse ambtenaren, met een ‘piek’ van negen collega’s in Grez-Doiceau (Graven) in de provincie Waals-Brabant. Van die 156 collega’s-over-de-grens laten we er vijf aan het woord.

Voor minister-president Rudy Demotte mogen dat er gerust nog meer zijn: “In mijn gemeente, Vloesberg, een faciliteitengemeente, wonen ook heel wat Vlamingen. Ik ondervind dagelijks welke meerwaarde de mix van talen en culturen met zich brengt. Wallonië heeft het de jongste jaren nogal moeilijk gehad, maar dankzij de inzet van al haar inwoners heerst er nu een echte positieve, open en toegankelijke sfeer. Iedereen is welkom: of het nu voor een toeristische daguitstap is of om hier te wonen. En dat ik deze open cultuur wil versterken, blijkt uit de beslissing die ik een tijdje geleden samen met minister Philippe Courard heb genomen om de gemeenten te stimuleren administratieve papieren te vertalen naar het Nederlands, het Duits of het Engels.”

Veraf en zo dichtbij

“Ik woon in Grez-Doiceau, en ik ben hier inderdaad niet de enige Vlaamse ambtenaar”, weet Cindy Boonen, beleidsmedewerker bij het Departement Landbouw en Visserij. “Zelf ken ik nog twee collega’s die in de buurt wonen. Dat Grez-Doiceau populair is, verwondert me niet: het is centraal gelegen en toch landelijk, de natuur is hier heel mooi. Het is hier ook goedkoper dan in het Leuvense. Voor pendelaars is het ideaal: op het grondgebied van Grez-Doiceau zijn er wel vier treinhaltes, en omdat zowel de lijn naar Ottignies als die naar Leuven hier langslopen, is de verbinding naar Leuven en Brussel vrij makkelijk. Er zijn eigenlijk verschillende dorpskernen: Grez, Doiceau, Bossut-Gottechain, Archennes, en dan vergeet ik er nog een paar. Buiten de kerk is er niet erg veel te zien. Langs de verbindingswegen vind je de bakkers, slagers en supermarkten. Sportclubs en kinderopvang is er ook genoeg, al gaan onze kinderen naar school in Heverlee. We voeden ze tweetalig op en ze gaan naar school in het Nederlands. In het dorp weet ik me te redden met mijn Frans, al gebeurt het ook wel eens dat mensen spontaan omschakelen naar Nederlands. Het dagelijkse leven hier is anders dan de politiek het soms voorstelt, hé.”

Isabelle Ruth werkt sinds 1 september 2008 bij de Kind & Gezinlijn in Hasselt: “Momenteel woon ik nog bij mijn ouders - vader is Franstalig, moeder Nederlandstalig - in Eben-Emael in de provincie Luik. Na zes jaar in Wallonië op een dienst voor neonatologie, werk ik nu in Hasselt, wat voor mij ook vlot bereikbaar is: met de auto ben ik er op een halfuur. Eben-Emael is eigenlijk een klein dorpje tussen twee Limburgse gemeenten, maar zelf wel aan de andere kant van de taalgrens. Ook Maastricht is vlakbij. Dat geeft een nogal gemengde bevolking: in onze straat wonen veel Nederlandstaligen, gemengde koppels én Nederlanders. Dat geeft het dorp een speciale kleur, zo is hier van politieke spanningen nooit iets te merken. Het enige café wordt bijvoorbeeld uitgebaat door Nederlanders. Een nadeel vind ik dat we nogal afgelegen wonen. Voor een sportclub of een winkelcentrum moet je al snel tien kilometer rijden. Daarom denk ik eraan om naar een iets levendigere buurt in Limburg te verhuizen. Maar mooi is het hier wel, met al het groen én het bekende fort.”

Grenzeloze liefde

“De liefde, of liever l’amour, dreef mij naar het andere landsgedeelte”, bekent Jeannine Sterkendries, medewerkster bij het Team Financiële Dienstverlening van het Departement Economie, Wetenschap en Innovatie. Ze verliet zo’n 19 jaar geleden haar geboortegrond Sint-Truiden om met haar partner in Sombreffe in de provincie Namen te gaan wonen. Elke dag is ze zo’n drie uur onderweg van en naar het werk: “Eerst met de bus of de wagen naar Gembloux en dan met de trein naar Brussel.” Of er een groot verschil is tussen de Walen en de Vlamingen, weet ze niet echt, “want veel contact met de andere inwoners van Sombreffe heb ik niet. Ik werk fulltime in Brussel, ben vroeg weg en laat thuis en heb dus weinig mogelijkheid tot sociaal contact.” Een mentaliteitsverschil is er, maar dat voelt ze dus niet echt. Terugkeren naar haar geboortegrond zou ze wel zien zitten, maar zoals gezegd: “voor de liefde offer je graag iets op”, besluit ze glimlachend.

Ook Jeannine Peeters, assistente bij het agentschap Sociaal-Cultureel Werk voor Jeugd en Volwassenen - afdeling Jeugd, volgde haar man tot over de taalgrens. “Maar hier in Saint-Vaast, een deelgemeente van La Louvière in de provincie Henegouwen, wonen nogal wat Nederlandstaligen, dus dat voel je niet zo erg. Het is trouwens toch eerder een politiek gegeven die taalkwestie, in praktijk doet iedereen zijn best om elkaar te begrijpen.” Ze pendelt dagelijks naar Brussel, waar ze administratieve ondersteuning geeft in het team jongerenprojecten. “Ik doe er enkele reis ongeveer 50 minuten over, de 5 minuutjes met de auto naar het station niet meegerekend. Maar ik hou ervan om net buiten de stad te wonen. Het is er rustig en groen en de winkels zijn op rijafstand.” Een terugkeer naar Vlaanderen hoeft voor haar niet. “Ik woon hier heel graag, de kinderen zijn hier opgegroeid en de twee oudste wonen hier in de buurt.” Dat bouwen in Wallonië goedkoper is, wil ze toch tegenspreken. “De jongste jaren zijn de prijzen van  gronden en huizen hier ook danig gestegen.”

De paardenfluisteraar

“Geef mij maar de rust van mijn paardenranch in Morville bij Durbuy in de provincie Luxemburg”, benadrukt rivierloods Michel De Bruycker. “Ik heb jaren op zee doorgebracht en ben dus de oneindige, weidse horizonten gewoon. Voor mij geen doorsnee huisje-tuintje-boompje-verhaal dus. Ik heb eerst geprobeerd om te aarden in Antwerpen, maar op één buur vooraan en één vanachter, hoog omheinde tuinen en kwade honden was ik al snel uitgekeken. Omdat mijn schoonouders al decennialang een buitenverblijf in Durbuy hadden, zijn we daar gaan zoeken en we hebben al snel iets gevonden. We wonen hier nu negen jaar, hebben hier een paardenranch met dertien paarden uitgebouwd en mijn vrouw heeft hier een Belgische school voor paardenshiatsu opgericht. Shiatsu is een soort drukpuntmassage uit de traditionele oosterse geneeskunde.” Tijdens zijn permanentieshift als rivierloods verblijft hij zes dagen in Antwerpen. “Da’s lang genoeg, er is te veel geluids-, licht- en luchtvervuiling. Hier woont mijn dichtste buur op 800 meter. Gelukkig ben ik na het beluisteren van anderhalve cd opnieuw thuis,” lacht hij, “tenminste, als ik niet tijdens de spitsuren terugrijd.” De Waalse mentaliteit bevalt hem. “Ik heb hier veel betere, meer vriendschappelijke relaties met de mensen. Wij wonen al wat zuidelijker en daar is het letterlijk en figuurlijk minder koel. En dat taalverschil, dat maakt het alleen maar interessant. Mijn kinderen zijn perfect drietalig nu. Thuis wordt er een micmactaal gebruikt, de ruzies verlopen wel steevast in het Frans”, grapt hij. De lokroep van de zee kan hij weerstaan. “Voor mijn werk heb ik nog steeds een boot onder mij. Het is een stukje een verlenging van mijn maritieme carrière. En dat loodsen zorgt voor de nodige adrenaline, da’s toch ook het peper en zout op mijn patatten. In Durbuy heb ik mijn thuishaven gevonden en da’s maar goed ook”, besluit hij.

 

Pagina afdrukkenTip een collega over deze pagina
Gepubliceerd op 23 december 2008. Laatst gewijzigd op 22 januari 2009

Discussie

Geen reacties tot nu toe.

(Alle reacties zullen met de naam van de afzender gepubliceerd worden)

:


: