ga naar de navigatie ga naar de inhoud

Opgelet!Schijnbaar begrijpt uw browser geen Cascading Style Sheets of u hebt e ondersteuning voor CSS uitgeschakeld. Dat is niet erg, maar besef dat u momenteel een andere lay-out ziet dan de ontwerpers van deze site bedacht hebben.

Magazine voor het Vlaamse overheidspersoneel
 

Dertien nr 21 Blikvanger

Ambtenaren en hun passies

Op het werk worden we geacht alles te geven. Maar waar zijn we na de arbeid door gepassioneerd? U komt het te weten in onze reeks over ambtenaren en hun passies, met in deel drie:

Voetbal

door Tristan Hoorelbeke

Bart en zijn ploeg
Bart Cuypers (midden-onder) en zijn collega's Eline Horemans, Bart Vandaele, Erik De Gendt, Michael Delgouffe en Preben Bruylandt van het Agentschap Ondernemen trainen tweewekelijks in de Brusselse Noordwijk

Voetbal is de nationale sport nummer één in België, en bij de Vlaamse overheid is dat niet anders. Van een vriendenploegje met collega’s over een verwoed verzamelaar van voetbalmagazines tot een profspeler in eerste klasse: bij onze collega’s vind je ze allemaal.

Walter Butseraen (60) werkt bij het Agentschap voor Maritieme Dienstverlening en Kust en heeft er een carrière van vijftig jaar in het voetbal op zitten. “Ik ben begonnen met voetbal toen ik negen jaar was”, vertelt hij. “Op mijn zestiende speelde ik in het eerste elftal van VG Oostende, in derde nationale. Zes jaar later maakte ik de overstap naar AS Oostende, waarmee ik promoveerde naar eerste nationale. Dat was een zalige periode. We speelden tegen topploegen als Anderlecht, Club Brugge, Standard … In die tijd stond het publiek nog tot aan de zijlijn, dus dat was elke keer ambiance.”

“’s Middags moest ik soms weg om te trainen, maar dan werkte ik wat harder of sprongen mijn collega’s in de bres” Walter Butseraen van het Agentschap voor Maritieme Dienstverlening en KustWalter was in de jaren 70 vier jaar profvoetballer, maar hij is al die tijd blijven werken als ambtenaar. “’s Middags moest ik soms weg om te trainen, maar dan werkte ik wat harder of sprongen mijn collega’s in de bres. Heel wat collega’s supporterden ook voor mij en kwamen regelmatig naar de wedstrijden kijken.”

Na zijn carrière als speler wou Walter het voetbal nog geen vaarwel zeggen en hij besloot om een UEFA-opleiding als trainer te volgen. “Ik heb heel wat ploegen in lagere reeksen gecoacht en zelfs een aantal titels behaald. Maar sinds vorig jaar ben ik volledig gestopt met voetbal. Nu besteed ik het grootste deel van mijn vrije tijd aan mijn twee kleinkinderen.”

Ook Tamara Cassimon (33) draait al een tijdje mee in de voetbalwereld. Toen ze vier jaar oud was, liep ze al te voetballen tussen de jongens. “Ik had het geluk dat ik in de lokale jongensvoetbalploeg terechtkon, want in die tijd was dat zeker niet evident. Toen ik vijftien jaar was, kreeg ik de kans om naar de eerste vrouwenploeg van Anderlecht te gaan. Vanaf dan heb ik steeds in de hoogste klasse gevoetbald.”

Op haar vierentwintigste moest Tamara haar voetbalschoenen aan de kant laten staan nadat ze twee keer haar kruisbanden scheurde. Maar de voetbalmicrobe liet haar niet los en via enkele tussenstops werd ze in 2007 trainer van eersteklasser Sinaai Girls. “Dit seizoen hebben we onze eerste grote prijs gewonnen: de Beker van België in het Koning Boudewijnstadion. Dat was een schitterende ervaring: we speelden vóór de mannenfinale en een aantal collega’s zijn toen komen kijken.”

Haar ervaring als coach komt Tamara ook van pas tijdens haar job. Bij het Vlaams Agentschap voor Internationale Samenwerking werkt ze als medewerker bij het 4de pijlersteunpunt en komt ze in contact met heel veel verschillende mensen, zowel jong als oud. “Ook als coach moet ik informatie overbrengen aan een groep mensen met vaak heel diverse achtergronden. En dan is het wel handig als je goed kunt spreken voor een breed publiek en gemakkelijk contacten legt met nieuwe mensen.”

De combinatie met haar werk is niet altijd evident. Elke week heeft Tamara drie trainingen en een wedstrijd. “Op dinsdag en donderdag vertrek ik om 16 u. op het werk om op tijd op de training te zijn. Maar dan werk ik op de andere dagen wat langer. Toen ik hier pas begon, keken mijn collega’s wel eens raar op als ze hoorden dat ik een vrouwenploeg coach, maar nu appreciëren ze dat wel.”

Verzamelen geblazen

“Ik ben eigenlijk bezeten door voetbal. Maar ik probeer dat zoveel mogelijk vóór mijn werk en tijdens de pauzes te doen. Zo houd ik nog een beetje tijd over voor mijn vrouw en kind” Kristof Maes, bruginspecteur bij Wegen en Verkeer LimburgKristof Maes (28) is bruginspecteur bij Wegen en Verkeer Limburg en combineert zijn interesse voor statistiek met een passie voor voetbal. “Toen ik klein was en zelf nog voetbalde, gaf ik mijn ploegmaten na iedere match een score, zoals in de kranten. Nu heb ik het plan opgevat om een lijst te maken van alle buitenlandse spelers die ooit in de Belgische competitie hebben gespeeld. Dat is echt een monnikenwerk, momenteel zit ik aan de letter D en ik ben nu toch al een jaar bezig.”

Sinds kort test Kristof zijn voetbalkennis in een heuse voetbalquizcompetitie. Zijn kennis haalt Kristof uit Voetbalmagazine, waarvan hij een indrukwekkende verzameling heeft. “Ik heb alle nummers van Sport 80, Sport 90 en Voetbalmagazine vanaf 1980 op mijn zolder staan. Alles samen moeten dat toch zo’n 1500 tijdschriften zijn. Verder heb ik ook alle Panini-stickeralbums van 1979 tot 2000, en ik verzamel oude voetbalspullen zoals bruine leren ballen en scheenbeschermers uit de oorlogsjaren.”

Kristof volgt alle voetbalnieuws op de voet en leest iedere dag de sportpagina’s van verschillende kranten. “Ik ben eigenlijk wel bezeten, ja”, geeft hij toe. “Maar ik probeer dat zoveel mogelijk vóór mijn werk en tijdens de pauzes te doen. Zo houd ik nog een beetje tijd over voor mijn vrouw en kind.” Zijn zoontje heeft hij trouwens Lothar genoemd en stiekem hoopt hij dat die later even goed wordt als zijn Duitse naamgenoot Matthäus.

Ook voor Jan Korthoudt (53) is het niet altijd gemakkelijk om zijn passie te combineren met zijn job. Naast zijn functie als beleidsadviseur toerisme bij het Departement Internationaal Vlaanderen neemt hij er ook het voorzitterschap van de Koninklijke Vlaamse Voetbalbond (de tegenhanger van de Belgische Voetbalbond voor amateurvoetbal, red.) bij. “Begin jaren 90 heb ik zelfs twee jaar verlof zonder wedde genomen omdat ik toen als secretaris-generaal het dagelijkse bestuur van de voetbalbond organiseerde”, vertelt Jan. “Maar toen ik moest kiezen tussen een vaste benoeming bij de Vlaamse overheid of mijn functie bij de voetbalbond, ben ik toch teruggekeerd naar Toerisme Vlaanderen.”

Sinds drie jaar is Jan voorzitter van de voetbalbond, als vrijwilliger. “Dat is niet evident”, geeft hij toe. “Meestal komt het erop neer dat ik ’s avonds na mijn werk naar de voetbalbond vertrek om daar verder te werken. Op donderdag geef ik ook nog training aan de 16- en 17-jarigen. Maar ik doe het natuurlijk vooral omdat ik het graag doe.” En soms komt zijn ervaring als directeur bij de overheid hem ook van pas bij de voetbalbond. “Als voorzitter heb ik de leiding over vijf vaste medewerkers. Een goede kennis van financiële structuren en personeelsbeleid is dan handig meegenomen.”

Vlaamse overheidscompetitie

Dat voetbal ook gewoon een leuke manier is om je collega’s beter te leren kennen, bewijst Bart Cuypers (33). Hij motiveerde enkele maanden geleden een aantal collega’s van het Agentschap Ondernemen om een gelegenheidsploegje op te starten. “Het is allemaal begonnen met een pronostiek op onze vaderlandse competitie”, legt Bart uit. “Iedere speeldag moesten we een uitslag voorspellen en wie op het eind de meeste punten had, kreeg van elke deelnemer een snack uit de snoepautomaat bij ons.” Na het voetbalseizoen besloten Bart en zijn collega’s om zelf ook hun voetbalschoenen aan te trekken. “Ondertussen hebben we al drie matchen gespeeld tegen ploegen van andere entiteiten. Onze eerste match tegen de collega’s van Verkeerskunde hebben we meteen gewonnen, maar de ‘derby’ tegen het agentschap ESF (Europees Sociaal Fonds) hebben we spijtig genoeg verloren. Momenteel zijn we nog op zoek naar andere tegenstanders, en we zijn ook van plan om deel te nemen aan het voetbaltornooi op de Sportdag!”

Om de twee weken traint Bart met zijn collega’s in de Noordwijk in Brussel. “We doen dat tijdens onze middagpauze of na het werk. Af en toe spelen we een wedstrijdje tegen een paar jongeren hier op het veldje. En ik moet zeggen dat we al heel wat beter samenspelen dan in het begin.”

Oproep

Speelt u in een ploeg met collega's en bent u op zoek naar tegenstanders binnen de Vlaamse overheid?
Geef ons uw gegevens door via onderstaand discussieforum en wij bundelen alle contactgegevens zodat u gemakkelijk een wedstrijdje kunt organiseren.

Contactgegevens

 

Pagina afdrukkenTip een collega over deze pagina
Gepubliceerd op 26 augustus 2009. Laatst gewijzigd op 13 november 2009

Discussie

Geen reacties tot nu toe.

(Alle reacties zullen met de naam van de afzender gepubliceerd worden)

:


: