ga naar de navigatie ga naar de inhoud

Opgelet!Schijnbaar begrijpt uw browser geen Cascading Style Sheets of u hebt e ondersteuning voor CSS uitgeschakeld. Dat is niet erg, maar besef dat u momenteel een andere lay-out ziet dan de ontwerpers van deze site bedacht hebben.

Magazine voor het Vlaamse overheidspersoneel
 

Dertien nr 27 Nieuwe collega's

... bij de Vlaamse overheid

Zoeken naar zekerheid en nieuwe kansen

door Frank Willemse

De economische crisis maakt van de Vlaamse overheid - als baken van werkzekerheid - een aantrekkelijkere werkgever. Besparingen maken het voor diezelfde overheid echter ook moeilijker nieuwe mensen aan te werven. Wij laten vijf nieuwe collega’s aan het woord die de voorbije maanden bij de Vlaamse overheid in dienst zijn getreden. En of ze daar blij mee zijn!

 

Elif Alci
Elif Alci (42)

“Je zit goed, als de staat je hoedt”

  • Team Milieugezondheidszorg, Vlaams Agentschap Zorg en Gezondheid, regio Oost-Vlaanderen
  • Administratief medewerker: “Ik handel de post af, hou het archief bij, zorg voor permanentie aan de telefoon, volg mee dossiers op en bestel vaccins ... Een heel gevarieerde job dus”
  • Werkt in Gent, woont in Mariakerke
  • In dienst sinds 4 juni 2010

Elif Alci is geboren en getogen in België. Op haar 21ste verhuisde ze naar Turkije, waar ze werkte als freelancejournaliste en programma’s presenteerde over naaiwerk op televisie. Dat maakte haar eventjes een BT, een bekende Turkse. Vorig jaar keerde ze na twintig jaar met haar gezin terug naar België. “Ik wilde iets nieuws voor mezelf en ik wilde mijn kinderen een Europese opleiding geven die overal, ook in Turkije, deuren opent”, zegt Elif.

“Ik had in België een beroepsopleiding ‘Kleding’ gevolgd en toen ik naar Istanbul verhuisde, kon ik die kennis gebruiken als lesgever in workshops voor volwassenen. Ik had hier in België bladen als Libelle, Knip en Burda leren kennen en gebruikte eerst hun patronen en naaitips. Daarna ben ik zelf vergelijkbare dingen gaan aanbieden aan kranten. Voor ik het wist, was ik een freelancejournaliste en toen naaimachinefabrikant Singer mij vroeg om ook workshops op televisie te presenteren, was ik gelanceerd”, vertelt Elif over haar loopbaan tot nu toe.

Waarom bent u teruggekeerd naar België?
ELIF
: “Ik had heimwee en miste mijn familie die hier was blijven wonen. Mijn kinderen zijn intussen groot - mijn oudste is nu 21 en de jongste 17 - en ik vind dat ze beter hier een opleiding kunnen krijgen dan in Turkije. Bovendien kon mijn man als beroepsmilitair vroeg stoppen en waren we aan wat anders toe. Ik wilde ook iets voor mezelf en dat dacht ik hier te kunnen vinden.”

Hoe hebt u dat aangepakt?
ELIF
: “Ik ben niet het type dat wacht tot er iets op me afkomt. Ik had me ingeschreven bij de VDAB en mijn cv op hun databank gezet. Maar ik wist dat mijn Nederlands niet meer zo goed was en dat ik niet op de hoogte was van de laatste administratieve ontwikkelingen. Daarom ben ik aan een opleiding bij de VDAB begonnen. Intussen was ik ook als vrijwilliger en daarna parttime voor Fatma Pehlivan (SP.A-politica uit het Gentse, red.) aan de slag. Eind april werd ik werkloos en ben ik ervaringsstages gaan lopen bij de Bond Moyson, goed voor mijn Nederlands en mijn cv, vond ik.”

Hoe bent u bij de Vlaamse overheid terechtgekomen?
ELIF
: “Als vrijwilligster tolkte ik voor SamA (Samen Anders), een Vlaams- Turkse vzw. Daar werkten nogal wat ambtenaren en die vertelden me veel goeds over de Vlaamse overheid. ‘Als je statutair kunt worden, is dat de perfecte werkgever’, zeiden ze. Niet toevallig bestaat er in het Turks een spreekwoord: ‘Je zit goed als de staat je hoedt’. En dan kreeg ik plots bericht dat ik me mocht aanmelden bij het Vlaams Agentschap Zorg en Gezondheid. Voor ik het goed besefte, kon ik hier beginnen. Ik had nooit gedacht dat het zo gemakkelijk zou gaan.”

We zijn intussen een maand ver. Beantwoorden uw job en de Vlaamse overheid aan uw verwachtingen?
ELIF
: “Helemaal. Ik ben heel blij. Ik heb fijne collega’s en ben hier erg op mijn gemak. Het werk is boeiend en het lijkt niet te zwaar, al heb ik nog niet alles onder de knie. Maar dat komt wel.”

De Vlaamse overheid heeft een diversiteitsbeleid en streeft ernaar mensen van verschillende origine aan te werven. Denkt u dat uw Turkse afkomst een voordeel was om hier te komen werken?
ELIF
: “Dat denk ik wel, ja.”

Hoeveel verdient u nu?
ELIF
: “Als starter op mijn 40ste verdien ik 1400 of 1500 euro netto. Jammer dat mijn anciënniteit die ik heb opgebouwd in Turkije, hier niet telt, maar ik vind het een goed loon. En ik weet dat ik doorgroeimogelijkheden heb: ik zal mijzelf en mijn werk kunnen verbeteren. Zo wil ik ook een voorbeeld voor mijn kinderen zijn, hen duidelijk maken dat ze niet bij de pakken moeten blijven zitten en wachten tot er werk op hen afkomt. Daarom volgt iedereen bij ons thuis intensief Nederlandse cursussen, mijn man inbegrepen. Die kan net als ik niet stilzitten. Die wil ook aan de slag.”

Naar begin van document Naar begin van document


Tijl Reusen
Tijl Reusen (22)

“Staat goed op mijn cv”

  • Agentschap Jongerenwelzijn
  • Opvoeder: “Ik sta mee in voor de dagelijkse opvoeding van ‘onze gasten’ in leefgroep H5”
  • Werkt in Mol, woont in Ham
  • In dienst sinds 1 juni 2010

Tijl Reusen zit in zijn laatste jaar Orthopedagogie, maar zal bijna heel 2010 werken in De Hutten in Mol, de gesloten gemeenschapsinstelling voor jongens die na een beslissing van de jeugdrechter ‘beschermd moeten worden’. Eerst in het kader van een stage in het tweede jaar, dan als contractueel personeelslid tot eind augustus, en vanaf september weer als stagiair voor zijn derde jaar. “In januari 2011 studeer ik af en ik hoop hier dan te kunnen blijven”, zegt Tijl.

Een student die werkt voor de Vlaamse overheid, hoe valt dat te rijmen?
TIJL
: “Ik had in de zomer niks te doen en bij ‘De Hutten’ zochten ze iemand voor een contract van korte duur. Aangezien ik hier mijn eerste stage al had gedaan en mijn volgende stage hier in het najaar doe, viel hun oog op mij. Ik zag dat wel zitten. Ik word betaald en doe extra ervaring op. Dat kan alleen maar goed staan op mijn cv als ik de arbeidsmarkt op moet. Al hoop ik wel dat ik hier aan de slag kan als ik afgestudeerd ben.”

Is het een moeilijke job?
TIJL
: “Het is zoals ik had verwacht. Geen nine-to-five-job, maar dat wilde ik ook niet. In het middelbaar volgde ik de richting wiskunde, heel theoretisch allemaal. Toen ik mijn diploma had, wist ik dat ik iets met mensen wilde doen, niet met cijfers. Dus ben ik Orthopedagogie gaan studeren en ik wist algauw dat werken met jongeren in problemen iets voor mij is. Het bevalt me.”

Hebt u ook voor dit werk gekozen omdat het goed betaalt of omdat de Vlaamse overheid werkzekerheid en flexibiliteit kan bieden?
TIJL
: “Daar heb ik niet veel aandacht aan besteed. Ik woon nog thuis en heb amper kosten. Aan geld hoef ik dus nog niet te denken. Voor mij telt de job.”

Voelt u zich al een beetje een ambtenaar?
TIJL
: “Ik heb nooit ergens anders gewerkt, dus ik weet niet hoe het voelt om in de privésector te werken. Ik stel wel vast dat alles hier heel officieel verloopt. En mocht ik vergeten voor wie ik werk, dan kan ik niet naast de opschriften ‘eigendom van de Vlaamse overheid’ op de pc kijken.” (grinnikt)

Naar begin van document Naar begin van document


Frank groenendaels
Frank Groenendaels (45)

“Het is nog beter dan in mijn dromen”

  • De Lijn
  • Buschauffeur: “’s Ochtends vroeg, met alle collega’s in uniform, samen met al die bussen vertrekken. Dat geeft me een fantastisch gevoel”
  • Werkt en woont in Hasselt
  • In dienst sinds 9 juni 2010

Frank Groenendaels is regent LO, maar begon zijn loopbaan als chauffeur van toeristenbussen in binnen- en buitenland. Vervolgens ging hij aan de slag als coördinator achter de schermen van een mediabedrijf. Tot daar een eind aan kwam. “Ik was 45 en vroeg me af wat ik voor de rest van mijn loopbaan nog wilde doen. Dat was ‘buschauffeur worden’ bij de Lijn”, vertelt Frank.

Is het een jongensdroom die uitkomt?
FRANK
: “Mijn grootvader reed al met een toeristenbus en ik wilde als kind in zijn voetsporen treden. Rijden met zo’n groot ding, dat was mijn grootste wens. Nadat ik was afgestudeerd, heb ik meteen een examen afgelegd bij De Lijn. Ik was geslaagd, maar ben op aansturen van mijn grootvader toch met een toeristenbus gaan rijden. Met veel plezier, maar ergens bleef die drang om bij De Lijn te gaan werken.”

Was het moeilijk om bij De Lijn binnen te geraken?
FRANK
: “Ik dacht dat het voor een man van 45 niet makkelijk zou zijn, maar op een week was het beklonken. Ik had op het internet een advertentie gezien bij een interimbureau. Een dag later mocht ik op gesprek en nog een dag later kon ik een rijtest afleggen. Ik had jaren niet meer met een bus gereden, maar na vijf minuten ging het als vanzelf. Ik kreeg alleen maar positieve evaluaties, slaagde voor de medische proeven en voor ik het wist, ging ik lijnverkenningen doen om de routes van de bussen te leren kennen. Een dikke week nadat ik had gesolliciteerd, reed ik al met passagiers op de gratis H-lijnen in Hasselt.”

Bevalt het werk u?
FRANK
: “Het is nog beter dan in mijn dromen. Ik heb fantastische collega’s en bazen. Ik werk voor een bedrijf waar alles piekfijn is georganiseerd en iedereen elkaar helpt. En ik mag met een bus rijden vol tevreden mensen. Ik ben alvast begonnen aan de selectieproeven voor een vaste job. Want hier wil ik blijven. Dit is wat ik altijd al heb willen doen.”

Naar begin van document Naar begin van document


Greet De Visscher
Greet Devisscher (52)

“Blij dat ik opnieuw ben kunnen beginnen”

  • Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH), provinciale afdeling West-Vlaanderen
  • Medisch adviseur: “Ik volg medische rapporten van mensen met een handicap die hulpmiddelen zoals rolstoelen of aanpassingen in huis nodig hebben. Ik beoordeel of ze aan alle voorwaarden voldoen om daarvoor een toelage van het VAPH te krijgen”
  • Werkt en woont in Brugge
  • In dienst sinds 1 april 2010

Greet Devisscher studeerde geneeskunde, werkte een aantal jaren als schoolarts en werd daarna zaakvoerder van een lichtstudiebureau dat ze samen met haar man runt. Ze combineert dat nu met een halftijdse job bij de Vlaamse overheid. “Ik zag een advertentie voor deze job die op mijn maat was geschreven. Plots voelde ik mijn medische roots weer kriebelen. Dus heb ik gesolliciteerd”, vertelt Greet.

Hoe verliepen uw eerste dagen bij de Vlaamse overheid?
GREET
: “Ik ben supergoed opgevangen door de collega’s. Ze hebben mij gauw wegwijs gemaakt in de wetgeving, de procedures, de teksten, de rolstoelproblematiek enzovoort. De job voldoet volledig aan mijn verwachtingen en het ritme is aangenaam omdat er mogelijkheden zijn om arbeidstijd flexibel in te vullen. Ik kan halftijds werken op de dagen die ik zelf mocht kiezen. Zo kan ik mijn werk op het VAPH nog combineren met het werk voor ons bedrijf thuis.”

Nog meer voordelen?
GREET
: “Ik woon maar op één minuut van mijn werk. Kan het beter?”

Heeft het loon meegespeeld in uw keuze?
GREET
: “Het ging mij niet om het loon, ik wou mijn oude liefde - de geneeskunde - weer een kans geven. Ik heb de ambitie om dit werk tot mijn 65ste te doen. Het houdt me geestelijk scherp en ik kan maatschappelijk relevant werk doen: gehandicapten helpen zich sociaal te integreren in de maatschappij.”

Naar begin van document Naar begin van document


Eva Debusschere
Eva Debusschere (25)

“Ik zou hier graag lang blijven”

  • Departement Ruimtelijke Ordening, Woonbeleid en Onroerend Erfgoed (RWO), afdeling Woonbeleid
  • Adjunct van de directeur: “Ik werk voor de cel onderzoek als datamanager. Ik beheer en bouw databanken en voer statistische analyses uit”
  • Werkt in Brussel, woont in Leuven
  • In dienst sinds 1 mei 2010

Eva Debusschere is socioloog van opleiding en werkte bijna twee jaar lang voor een studiebureau dat onder andere onderzoek deed voor de Vlaamse overheid. “Toen ik de vacature voor deze job zag op Jobpunt.be, heb ik meteen mijn sollicitatiebrief opgemaakt. Niet alleen de inhoud van de functie sprak me erg aan, ik wist ook dat je bij de Vlaamse overheid meer mogelijkheden hebt om werk en gezin te combineren. Niet dat ik al een gezin heb, maar ik ben wel van plan er ooit aan te beginnen”, vertelt Eva.

Was het moeilijk hier binnen te geraken?
EVA
: “Het was in ieder geval een lange selectieprocedure in verschillende fasen. Ik moest een motivatiebrief opmaken van verschillende pagina’s lang en ik heb numerieke testen en persoonlijkheidsproeven afgelegd. Mijn competenties werden getest en uiteindelijk moest ik op interview bij mijn toekomstige afdelingshoofd. Alles samen zijn daar vijf maanden overheen gegaan. Maar toen de beslissing genomen was, kon ik snel aan de slag.”

Hoe zijn de eerste werkdagen je bevallen?
EVA
: “Heel goed. Op mijn vorige job had ik jonge, dynamische collega’s en ik vreesde dat het hier anders zou zijn. Niet dus. Ik ben ook blij dat ik geen inloopperiode heb moeten doorlopen waarbij ik brieven moest tikken of de klusjes van anderen oppikken. Ik heb onmiddellijk het echte, interessante werk gekregen.”

Zie je jezelf hier blijven?
EVA
: “Dat is de bedoeling ja. Ik ben nu stagiair met uitzicht op een statutaire benoeming. Ik zou hier graag een carrière uitbouwen.”

Verdien je meer dan vroeger?
EVA
: “Ik ben er enorm op vooruitgegaan. Toen ik nog voor dat studiebureau werkte, was ik in mijn vriendenkring diegene die ongeveer het minste verdiende. Nu het meeste, denk ik.” (lacht)

Naar begin van document Naar begin van document

 

Pagina afdrukkenTip een collega over deze pagina
Gepubliceerd op 26 augustus 2010. Laatst gewijzigd op 17 augustus 2010

Discussie

Geen reacties tot nu toe.

(Alle reacties zullen met de naam van de afzender gepubliceerd worden)

:


: